Antifosfolipid Sindromu

APS eyni zamanda Hughes sindromu olaraq da bilinir. Antifosfolipid sindromu (APS) diaqnozu qoyulması üçün xəstədə həm kliniki hadisə (tromboz və ya hamiləlik itkisi), həm də ağır fazalı serum təhlili (antikardiolipin – ACL), təstiqlənmiş antifosfolipid anticisim (aPL),fosfolipid inhibitoru asılı laxtalanma (lupus antikoagulyant – LA) və ya hər ikisi olmalıdır. APS birincili antifosfolipid antikor sindromu (PAPS) olaraq bilinən və ya sistemli lupus eritematosus (SLE) və ya başqa bir revmatizm xəstəliyi ilə əlaqəli və ikincili APS (SAPS) kimi baş verə bilər. Antifosfolipid anticisimlər (aPL) dərmanlar və infeksiyalar tərəfindən aktivləşə bilər. Təsadüfən aşkar edilən aPL üçün müsbət testləri olan asimptomatik bir insanda sindromun inkişaf etmə ehtimalı azdır. Antifosfolipid anticisim (aPL), (antikardiolipin anticisim (aCL) və lupus antikoaqulyant (LA) hədəf protein / lipid kompleksləri laxtalanma prosesində vacib olanlardır və tromboembolik hadisələrə, trombositopeniyaya və hamiləlik itkisinə meyllidirlər. APL müəyyən serum zülalına yönəldilmiş anticisimlərdir. ALP araşdırması zamanı anormal uzanmış aktivləşmiş parsial tromboplastin vaxtı (APTT) istifadə olunur.